فوٽوگرافيءَ جو تصور تمام قديم آهي. چوٿين صدي قبل مسيح ۾ چيني فيلسوف موزي (Mozi) ۽ بعد ۾ مشهور يوناني فلاسفر ارسطو (Aristotle) هڪ اهڙي اوزار جو ذڪر ڪيو جنهن کي پنهنجي اصل شڪل "ڪيمرا اوبسڪيورا" (جنهن جي معنيٰ آهي "اونداهو ڪمرو") اليروانين سائنسدان ابن الهيثم (Alhazen) يارهين صديءَ ۾ ڏني. اهو ڪيئن ڪم ڪندو هو؟ هڪ اونداهي ڪمري يا باڪس جي هڪ ديوار ۾ ننڍڙو سوراخ ڪيو ويندو هو، جنهن مان ٻاهران ايندڙ روشني سامهون واري ديوار تي ٻاهر جو ابتو (Inverted) عڪس ٺاهيندي هئي. ان دور جا مصور ان عڪس جي مٿان پنسل سان خاڪا ٺاهيندا هئا، پر ان عڪس کي ڪيپچر ڪرڻ جو ڪو ڪيميائي طريقو موجود نه هو.

دنيا جي پهرين ڪامياب ۽ مستقل تصوير فرانسيسي سائنسدان جوزف نيسيفور نيپس (Joseph Nicéphore Niépce) 1826ع (ڪجهه ذريعن موجب 1827ع) ۾ ڪڍي. طريقو: هن هڪ خاص ڪيميائي پليٽ (Bitumen of Judea سان ڪوٽ ٿيل) کي ڪيمرا اوبسڪيورا ۾ رکيو. هن هڪ ئي تصوير کي ڪيپچر ڪرڻ لاءِ 8 ڪلاڪن کان وڌيڪ جو ايڪسپوزر ٽائيم ڏنو، جنهن کان پوءِ پنهنجي گهر جي کڙڪيءَ کان ٻاهر جو نظارو پليٽ تي محفوظ ٿيو. هن عمل کي هن "هيليوگرافي" (Heliography) جو نالو ڏنو.

نيپس جي موت کان پوءِ، سندس پارٽنر لوئي ڊيگيرو (Louis Daguerre) ان ڪم کي اڳتي وڌايو ۽ 1839ع ۾ فوٽوگرافيءَ جو پهريون تجارتي ۽ عملي طريقو متعارف ڪرايو، جنهن کي "ڊيگيرو ٽائپ" چيو وڃي ٿو.